سلامي مثل نم نم باران پاييز

از همه كساني كه لطف مي كنند و به سرسراي خاطر ما پا مي‌گذارند متشكرم.

عزيزترين

دقيقا 24 روز ديگر – روز يكم اسفندماه –

تولد عشق بهاريه منه- تولد عباس جان-

از شما مي‌خوام كه با پيام هاي زيباتون توي جشن ما شركت كنيد.

من منتظرم

عطر گندمزاران در گيسوي تو به مشام مي‌رسد

و هر لحظه در كنارت بودن دنيايي است پر از اميد

شكفتن بيست و ششمين بهار زندگيت را تبريك مي‌گويم.

الان تو مشهد که وبلاگو دیدم

وای از دست تو سورپرایز جالبی بود.

مرسی...

گفتي که مرا دوست نداري گله اي نيست
بين من و عشق تو ولي فاصله اي نيست

گفتم که صبر کن و گوش به من دار
گفتي که نه بايد بروم حوصله اي نيست

پرواز عجب عادت خوبيست ولي
تو رفتي و ديگر اثر از چلچله اي نيست

گفتي که کمي فکر خودم باشم و آنوقت
جز عشق تو در خاطر من مشغله اي نيست

رفتي تو خدا پشت و پناهت به سلامت
بگذار بسوزد دل من مسئله اي نيست

رو به حرفهاي ما نشسته‌ايد!

سلام

من يكي از پرنده‌هايي هستم كه روي لبه اين پنجره براي خودش آشيانه ساخته

دقيقا 25 روز ديگر – روز يكم اسفندماه –

تولد اون يكي پرنده اي است كه آشيانه اش روي همين لبه پنجره ساخته شده!

مي خوام از همه شماها بخوام

شكفتن اين گل زيبا را با پيامهاتون جشن بگيرين!

من منتظرم!

من اولين نفرم

 عزيزترين

 شكفتنت در قلب زمستان براي من زيباترين بهاراست

تولدت مبارك

حسادت مي كنم به ديوار وقتي:

اتفاقي سايش بدنت را به پوستش حس مي كند.

حسادت مي كنم به آفتاب وقتي با نوازش آرام پوستت به تو گرمي مي بخشد.

حسادت مي كنم به برگ گياه وقتي در گلدان آرام گرفته و حركت تو از كنارش او را هيجان زده مي كند و بي تاب.

حسادت مي كنم به پدرت وقتي در حال نوشتن نامه هاي كاري به او لبخند مي زني و به مليكا هم ، وقتي چند لحظه پيش از خواب خسته از كار روزانه با نگاهي به تو بخواب مي رود.

و به فرش اتاقت كه چند تار مويت را ميان پرزهايش نگه داشته است و به اين سادگي ها هم پس نمي دهد.

به اتاقت كه لذت بودن تو را هميشه مي چشد به آيينه ات كه هر روز گرمي نگاهت را حس مي كند.

چه قدر نخندیدن سخت است

چه قدر واقعا نخندیدن به این  آدم ها سخت است

...

همیشه خراب شدن خیلی راحت تر از ساختن است

این قانونی است که ما آدم ها کمتر به آن توجه می کنیم.

آخر جهان جای بی نهایت غمگینی است

باور کن آخر جهان خیلی جان فرساست...!

به كوههاي دور

به روزهاي آفتابي و صبور

حرفهايت مرا از من به من مي رساند

و از تو به خويش مي رسم

چقدر ساده پل مي زني

بين قلبها

حرفهايت مرا به خواب مي برد

ولي هنوز بيدارم

و تو در خواب من

تنها معجزه ي بي انتها هستي !

در آب

به خويش خيره مي شوم

در نور بركه ي مهتاب

و فقط تو را مي بينم !

آنقدر تو را نوش كرده ام

جرعه جرعه

كه لبريز از تو

و تهي از خويشم!

مي شمارم نت ها را

دو ، ر ، مي ، فا ، سل ، لا ، سي

نه از اول مي شمارم

....

....

هيچ نامي براي شمردن نفس‌هايت نيست!

هيچ نتي توان نوشتن اين آهنگ زيبا را ندارد!

ملودي جان بخش دم و بازدم تو

در جان من جاري است!